Piše: Mirnes Cerimovic

U Bosni i Hercegovini studentski i aktivizam kao daje „u penziji“ – studenti svojom inertnošću i nezainteresovanošću za društveni progres doprinose lošoj politici.

Analiza Centara civilnih inicijativa pokazuje nisku stopu izlaska mladih na izbore, a  očigledno je i to da su studentske organizacije često produžena ruka političkih stranaka ili samih tijela na univerzitetima čiji članovi sjede u vijećima, skupštinama ili parlementima.

Studenti u BiH nisu svjesni da su oni ti koji su jedna od najmoćnijih skupina u državi. Da jesu – davno bi se suprotstavili već ukorijenjenom uticaju politike na univerzitetima, korupciji, nepotizmu, diskriminaciji ili suhoparnosti u prenosu znanja. Studentske organizacije često ne služe za to da zastupaju interese studenata, već upravo da otupe oštricu studentskih zahtjeva.

Analizirajući aktivnosti studentskih organizacija na Univerzitetu u Tuzli, može se uvidjeti da brojne asocijacije i organizacije studenata nemaju čak javni kanal gdje mogu pokazati svoj rad dok ostale organizacije broje tek četiri ili pet aktivnosti tokom godine. Ativnosti koje se implementiraju tokom godine se svode na obilježavanje specifičnih dana, turnira u nogometu, organizovanje folk večera, dok i tekako manjka projekata koji mogu podići studentski standard ili kvalitet nastave.

Studenti u Bosni i Hercegovini već godinama ne obilježavaju Međunarodni dan studenata. Zašto?! Pragmatični, lijeni i odani upitnim akademskim autoritetima, bh- studenti su saučesnici  u gradnji općeg beznađa i besperspektivnosti kojima etnonacionalističke elite poklapaju i zatvaraju BiH. U drugim državama studenti na ulicama svojih gradova i pred sjedištima svojih organizacija su tražili i  još uvijek traže obrazovni sistem po svojoj mjeri, besplatno školovanje, te univerzitetsku autonomiju. U Austriji su sedmicama blokirali univerzitete, bore se protiv komercijalizacije visokog obrazovanja u 21. stoljeću. U susjednoj Hrvatskoj studenti prate savremene tokove evropskog studentskog aktivizma i ne odustaju od svojih zahtjeva za besplatno školovanje i dekomercijalizaciju obrazovanja u kapitalističkom sistemu. Ovima u BiH to očigledno nije potrebno.

Apatija i pasivnost studenata, ali i manipulacija studentskim organizacijama su idealna podrška i trenutnom stanju u Bosni i Hercegovini, a ako želimo bolje opšte stanje u zemlji – moramo ozbiljnije organizovati  studentske pokrete.

 

OSTAVITI ODGOVOR